Day: June 7, 2024

The Latest: Court resumes with FBI chemist on witness stand  Morganton News Herald

The Latest: FBI chemist testifies that cocaine identified in powder on pouch that held gun  Lufkin Daily News

The Latest: Court resumes with FBI chemist on witness stand  News10NBC

The Latest: Court resumes with FBI chemist on witness stand  Idaho State Journal

The Latest: FBI chemist testifies that cocaine identified in powder on pouch that held gun  WOKV

לייענענדיק מײַנע מעשׂיות וואָלט מען געקענט מיינען, אַז באַלד פֿון אָנהייב ווײַזן זיי אַרויס, די אַלע קאַוואַליערן מײַנע, אַז זיי זענען נישט מיט אַלעמען, אָדער איך גיי נאָר אַרויס מיט זיי איין מאָל, און ווען איך זע מיט וועמען איך האָב צו טאָן גיב איך אַ קוועטש מיט די אַקסלען, שרײַב אָן אַ קאָמישע מעשׂה און פֿאָר ווײַטער. ס׳רובֿ איז דאָס אמת, ווײַל עס נעמט נישט מער ווי איין שמועס אָדער איין ראַנדקע צו זען אַז ס׳איז נישטאָ מיט וועמען צו גיין צום טיש.

אָבער מיט יאָסלען פֿון פּאַסעיִק, ניו־דזשערזי בין איך אַרויסגעגאַנגען מער ווי דרײַ חדשים. פֿון דער ערשטער מינוט בין איך אין אים געווען פֿאַרליבט ביז איבער די אויערן. די מאַמע וואָלט געזאָגט „פֿאַרכליאַפּעט“ אָפּצולאַכן פֿון מיר, ווײַל זי האָט געהאַלטן אַז אַזאַ זאַך איז נישט מעגלעך, אָבער יאָסל האָט אויך דערפֿילט דעם שטאַרקן צוצי־כּוח צווישן אונדז און נאָך אַ קורצער צײַט האָט ער מיר אויך געזאָגט, אַז ער האָט מיך ליב.

ס׳איז וואָר וואָס מע זאָגט וועגן ליבע: מע קען נישט עסן און מע קען נישט שלאָפֿן. די מעלה איז, אַז איך האָב פֿאַרלוירן צען פֿונט. דער חסרון איז, אַז פֿון נישט שלאָפֿן האָב איך געהאַט שוואַרצע פּאַסן אונטער די אויגן. פֿרײַנד האָבן מיר דאָס געזאָגט. איך אַליין האָב עס נישט באַמערקט, ווײַל איך האָב געטאַנצט איבער דער לבֿנה פֿון פֿרייד.

ער איז געווען אַ געגטער, מיט פֿיר קינדער און אַ שלל אייניקלעך, אַ פּענסיאָנירטער דענטיסט מיט עטלעכע יאָר ייִנגער פֿון מיר. ער האָט זיך געמוזט פֿרי פּענסיאָנירן נאָך דעם וואָס מ׳האָט אים געמאַכט אַן אָפּעראַציע אויף עטלעכע אײַנגעריסענע רוקנדיסקן. נאָך דער אָפּעראַציע האָט ער געפּרוּווט צוריקגיין צו דער אַרבעט, אָבער אַפֿילו נאָך עטלעכע חדשים האָט אים נאָך שטאַרק וויי געטאָן דאָס זיצן מער ווי צען מינוט אָדער שטיין מער ווי פֿופֿצן מינוט. די ווייטיק־מיטלען האָבן יאָ געלינדערט דעם ווייטיק, אָבער זיי האָבן אים געמאַכט טעמפּ. פֿאַרשטייט זיך, האָט ער מער נישט געקענט אַרבעטן. פֿון זײַן פֿאַרזיכערונג־פֿירמע האָט ער באַקומען אַ סך געלט, האָט ער זיך פֿאַרנומען מיט מאָלערײַ און פֿאַרשיידענע שיעורים… און מיטן זוכן אַ ווײַב, כאָטש ער האָט זיך ערשט מיט אַ קנאַפּע יאָר צוריק געגט.

מיר האָבן גערעדט כאָטש דרײַ מאָל אין טאָג. וועגן וואָס? דאָס קען איך אײַך אַליין נישט זאָגן. די וואָס געדענקען ווען זיי זײַנען געווען פֿאַרליבט ווייסן, אַז צו רעדן מיטן געליבטן דאַרף מען באמת נישט האָבן קיין ספּעציעלע טעמע. מע רעדט אַ סך וועגן ווער האָט וועמען צום מערסטן ליב, און וויפֿל זאַכן מ׳האַט בשותּפֿות ליב. מיר ביידע האָבן זייער ליב אַלטע פֿרעד אַסטער פֿילמען פֿון די נײַנצן פֿערציקער און פֿופֿציקער יאָרן, פּאָפּולערע לידער פֿון די זעכציקער יאָרן, סיזער סאַלאַט, סטאַרבאָקס־קאַווע ,ראַוועלס „באַלעראָ“ און גיין אויף לאַנגע שפּאַצירן אין וואַלד. מיר האָבן אַזוי אָפֿט גערעדט, אַז כ׳האָב כּמעט נישט געהאַט קיין צײַט צו אַרבעטן, אָבער דאָס איז מיך אין גאַנצן נישט אָנגעגאַנגען.

יעדע צוויי וואָכן איז ער צו מיר געקומען אויף עטלעכע טעג. גערעדט האָט ער צו מיר די ווערטער וואָס אַלע ווילן הערן פֿון אַ געליבטן. אַ מאָל האָט זיך מיר געדאַכט, אַז ער לייענט פֿון אַ פּסיכאָלאָגישן טעקסט. למשל, ווען עפּעס האָט מיך געגריזשעט, האָט ער דאָס דערקענט אין מײַן קול און געוואָלט וויסן פֿאַר וואָס איך בין אַ ביסל דערשלאָגן. ווען איך האָב אים געזאָגט, „זאָרג זיך נישט, ס׳איז נישט דײַן פּראָבלעם,“ האָט ער מיר געענטפֿערט, „אויב דו האָסט אַ פּראָבלעם, איז דאָס אויך מײַן פּראָבלעם.“ ווען איך האָב געהערט די רייד, האָב איך געמיינט, אַז דאָס רעדט אַ מלאך. ווען מיר זײַנען געווען צוזאַמען האָט ער מיך אָפֿט געפֿרעגט, „וואָס וועט דיך צופֿרידן שטעלן?“ און געטאָן האָט ער פּונקט דאָס וואָס איך האָב געוואָלט.

איך האָב זיך שוין געהאַט באַקענט מיט זײַנע קינדער און אייניקלעך. מיט אַלע בין איך גוט אויסגעקומען. מיר זענען אויך געפֿאָרן צו מײַנע קינדער, ער זאָל זיך מיט זיי באַקענען. אין פּאַסעיִק זענען מיר אָפֿט געווען פֿאַרבעטן צו זײַנע חתונה־געהאַטע פֿרײַנד. זייער פֿײַנע מענטשן. אַלץ איז געגאַנגען ווי געשמירט, און איך האָב אָנגעהויבן זיך אַרומקוקן בײַ זיך אין דער היים צו זען וואָס איך וועל מוזן אַרויסוואַרפֿן און וואָס איך וועל קענען מיט זיך מיטנעמען, ווײַל איך האָב געוווּסט אַז איך וועל זיך מוזן איבערציִען קיין ניו־דזשערסי. כ׳האָב שוין אַפֿילו געהאַט אײַנגעפּאַקט צוויי קאַרטאָנען ביכער. נאָך דרײַ אַזעלכע וווּנדערלעכע חדשים בין איך געווען זיכער, אַז איך וויל מיט דעם יאָסלען חתונה האָבן, האָב איך אָנגעהויבן העקלען זייער אַ גרויסן איבערדעק. ער האָט זיך מיט דעם געפֿרייט, אָבער גאָרניט געזאָגט וועגן קויפֿן אַ רינגל.

נאָך פֿיר חדשים, האָב איך געמיינט, אַז זיכער צו מײַן געבוירן־טאָג וועלן מיר קענען מאַכן אַ לחיים. פֿיר חדשים, האָב איך געמיינט, איז איבער גענוג צײַט. אַזוי פֿירט זיך אָפֿט בײַ פֿרומע, און מיט ייִנגערע מענטשן קען עס גיין נאָך גיכער.

און דאָ האָט זיך אָנגעהויבן די צרה. אויף מײַן געבוירן־טאָג זענען מיר געגאַנגען אין אַ שיינעם רעסטאָראַן, און איך האָב זיך דערפֿרייט ווען ער האָט אַרויסגענומען פֿון דער קעשענע אַ בלוי צירונג־קעסטל, אָבער ס׳איז מיר געוואָרן שוואַרץ פֿאַר די אויגן ווען איך האָב דערזען אַז אינעם קעסטל ליגט אַ האַלדזקייטל.

„וואָס איז?“ האָט ער געוואָלט וויסן ווען ער האָט געזען אַז איך בין בלאַס געוואָרן און טרערן שטייען מיר אין די אויגן.

„ס׳איז גאָרנישט,“ האָב איך אים געענטפֿערט. „איך פֿיל זיך נישט גוט. מסתּמא איז אין סאַלאַט געווען סילאַנטראָ. ווייסט אַז איך קען דאָס נישט פֿאַרדײען.“ איך האָב זיך אַנטשולדיקט, אַרײַנגעלאָפֿן אין קלאָזעט און זיך שטילערהייט גוט צעוויינט. כ׳וואָלט געוואָלט בעטשען אויפֿן קול, אָבער כ׳האָב נישט געוואָלט קיינער זאָל הערן, האָב איך געשלונגען די טרערן און פֿון זיי זיך שיִער נישט דערוואָרגן.

כ׳האָב זיך געטרייסט: באַלד־באַלד וועט ער מיר געבן אַ רינגל, אָבער נאָך עטלעכע חדשים זענען פֿאַרבײַגעלאָפֿן און… גאָרנישט! ווען איך האָב אים געפּרוּווט אונטערשטופּן אַ ביסל איז ער געוואָרן זייער נערוועז און מיר נישט געקוקט גלײַך אין די אויגן, נאָר פֿון דער זײַט. כ׳האָב שוין פֿריִער געהאַט באַמערקט, אַז ער טוט דאָס ווען ער האָט זיך פֿון עפּעס געוואָלט אַרויסדרייען.

איין מאָל ווען איך האָב אים שפּילעוודיק, שמייכלענדיק געזאָגט, „איך וועל דיר געבן אַ שיינעם איבערדעק אויב דו וועסט מיר געבן אַ רינגל!“ איז ער זייער אין כּעס געוואָרן. „וואָס טרײַבסטו מיך אַזוי? וואָס ליגסטו מיך אויפֿן קאַרק? איך בין נישט גרייט חתונה צו האָבן. ס׳איז צו גיך פֿאַר מיר! טשעפּע זיך אָפּ.“

רבונו־של־עולם! נאָך אַזאַ לאַנגער צײַט זאָגט ער צו מיר „טשעפּע זיך אָפּ“? די רייד זײַנע האָבן מיר אָפּגענומען דאָס לשון. איך בין געפֿאַלן אויף דער קאַנאַפּע מיט אַ פּליוך, דאָס מויל אָפֿן און כ׳האָב אויף אים געקוקט ווי אויף אַ פֿרעמדער בריאה.

„וואָס זיצסטו? מיר מוזן גיין. די גינזבערגס וואַרטן אויף אונדז.“

„איך וויל… נישט גיין.“

„וואָס הייסט, דו ווילסט נישט גיין? איך קען זיי נישט קלינגען, ס׳איז שבת. זיי וואַרטן דאָך אויף אונדז.“ די לעצטע ווערטער האָט ער געזאָגט זייער פּאַמעלעך דורך צונויפֿגעדריקטע ציין, און איך האָב געזען ווי עס וואַרפֿט זיך אַן אָדער בײַ זײַן קינביין.

ער איז געוואָרן אין גאַנצן אַן אַנדער מענטש. כ׳האָב אים קוים דערקענט. כ׳האָב אָנגעטאָן דעם מאַנטל, זיך אויפֿגעשטעלט, גאָרנישט געזאָגט, און אַרויסגעגאַנגען, און ער נאָך מיר. אויף דער גאַס האָב איך אים געמוזט נאָכגיין, ווײַל כ׳האָב נישט געדענקט וווּ די גינזבערגס וווינען. און ער האָט אויף מיר נישט געוואַרט און אויף מיר זיך אַפֿילו נישט אומגעקוקט. איך האָב זיך בכּיוון נישט געאײַלט און געטראַכט צו זיך אַליין וועגן אַלץ וואָס האָט פּאַסירט, כּדי צו זען צי איך קען געפֿינען דעם קערפּונקט ווען ער איז מער נישט געווען מײַן חתן און געוואָרן מײַן שׂונא.

מיט עטלעכע חדשים צוריק, ווען ער האָט זיך געמוזט איבערציִען און געזוכט אַ קאָנדאָ, האָב איך אים געזאָגט אַז איך וואָלט בעסער געוואָלט וווינען אין אַן אייגן הויז, האָט ער מיר געקויפֿט אַ גרויס הויז מיט זעקס שלאָפֿצימערן! קיין שיין הויז איז עס נישט געווען, אָבער ער האָט נישט געהאַט קיין סך צײַט. ווען איך האָב אים אויסגערעכנט אַלע חסרונות פֿון הויז האָט ער צוגענומען אַן אַרכיטעקט און מיר האָבן צוזאַמען מיט אים גערעדט. האָב איך דעמאָלט נישט געהאַט קיין רעכט צו טראַכטן, אַז ער וועט מיט מיר חתונה האָבן? וואָס איז דער קערפּונקט געווען? ווי האָב איך זיך געקענט אַזוי טועה זײַן?

בײַ די גינזבערגס זײַנען געווען אַנדערע געסט אויך. אַלע זײַנען געווען זייער צופֿרידן מיך צו זען, און איך האָב געמאַכט אַן אָנשטעל, אַז אַלץ איז גוט, כאָטש, פֿאַרשטייט זיך, האַב איך געהאַט אַ שווער געמיט.

איך בין שוין איין מאָל געווען צו גאַסט בײַ די גינזבערגס און כ׳האָב דאָרטן באַמערקט געלע קלעפּצעטלעך דאָ און דאָרט. כ׳האָב זיך צעלאַכט ווען איך בין געווען אין קלאָזעט און דערזען אַ קלעפּצעטל אויפֿן קלאָזעטברעטל: „פֿאַרגעס נישט אַראָפּצולאָזן דאָס ברעטל.“ כ׳האָב געלאַכט ווײַל ס׳איז שוין אַן אָנגענומענע זאַך, אַז מענער פֿאַרגעסן דאָס צו טאָן און פֿרויען באַקלאָגן זיך וועגן דעם. ווען איך האָב יאָסלען שפּעטער געפֿרעגט וועגן די קלעפּצעטלעך האָט ער מיר דערקלערט, אַז דער דאָקטאָר גינזבערג האָט זיך געמוזט פֿרי פּענסיאָנירן, ווײַל ער איז אין די שפּעטע פֿופֿציקער יאָרן, נעבעך, געוואָרן עובֿר־בטל. דאָס ווערט נישט בעסער, מוז דאָס ווײַב צוקלעפּן די צעטלעך אים צו העלפֿן. פֿריִער איז דאָס געווען אַ געלעכטער, איצט האָב איך פֿאַרשטאַנען, אַז ס׳איז אַ רחמנות, אָבער ווער וואָלט געטראָפֿן, אַז דאָס וועט שפּילן אַ ראָלע אין מײַן גרויסער אַנטוישונג?

הערט זשע אַ מעשׂה! ווען פֿרוי גינזבערג האָט פֿאַרן פֿאַרבײַסן אָנגעהויבן אָפּראַמען פֿון טיש, האָב איך זיך אַנטשולדיקט און געגאַנגען אין וואַשצימער. נאָך אַ מינוט קלאַפּט עמעצער אָן אין דער טיר.

„איך קום באַלד אַרויס,“ האָב איך געזאָגט, און איך הער יאָסלס קול: „איידער דו קומסט אַרויס, זע אַז דאָס ברעטל זאָל זײַן אַרויף.“

אַ וואָסער נאַרישקייט איז דאָס? האָב איך צו זיך געטראַכט. כ׳האָב זיך געוואַשן די הענט, זיך אָנגעטאָן אַ פֿאַלשן שמייכל, געהאַלטן דעם קאָפּ הויך און בין צוריק געגאַנגען צו די געסט. ווי באַלד איך האָב זיך געזעצט, רעדט יאָסל צו מיר ס׳ערשטע מאָל, און פֿאַר אַלע מענטשן פֿרעגט ער מיך: „האָסט געלאָזסט דאָס ברעטל אַרויף?“

כ׳האָב זיך זייער געוווּנדערט, אַז ער זאָל מיך פֿרעגן אַזאַ פֿראַגע אַזוי עפֿנטלעך. „ניין, אַוודאי נישט,“ האָב איך געענטפֿערט, „ס׳איז נישט העפֿלעך,“ האָב איך שטילערהייט צוגעגעבן און זיך פֿאַררייטלט.

מיר האָבן מער נישט גערעדט קיין איין וואָרט איינער צום אַנדערן ביז מיר זענען געקומען צוריק אין זײַן הויז. מיר האָבן אויסגעטאָן די מאַנטלען, זיי אויפֿגעהאַנגען אין שענקל און דערנאָך האָט זיך אָנגעהויבן אַ פּרשה! „אַז איך וויל, דאָס ברעטל זאָל זײַן אַרויף וועט עס זײַן אַרויף!“ האָט ער בייז אויסגעשאָסן.

„וואָס ביסטו לעצטנס אַזוי אין כּעס? דו ווערסט אָנגעצונדן ווי אַ פֿײַער איבער אַ גאָרנישט, איבער די קלענסטע נאַרישקייטן.“

דורך געקריצטע ציין האָט ער געזאָגט, „בײַ מיר איז דאָס נישט קיין קלייניקייט. איך טרײַב דאָ נישט קיין קאַטאָוועס.“

„דו טוסט מיר וויי מיט דײַן טאָן, מיט דײַן בייזקייט,“ האָב איך אים געענטפֿערט. „יעדעס וואָרט ווען דו קוקסט אויף מיר מיט אַזעלכע קאַלטע אויגן איז מיר ווי אַ שפּיז אין האַרץ. און אויב עס גייט דיר נישט אָן וואָס איך לײַד אַזוי, ווײַזט עס, אַז איך האָב בײַ דיר שוין גאָרנישט קיין ווערט. זאָג מיר כאָטש וואָס ס׳גייט דאָ אָן. איך וויל פֿאַרשטיין פֿאַרוואָס מיט אַ מאָל שטופּסטו מיך אַוועק.“

„דערקלער מיר פֿאַרוואָס דאָס ברעטל זאָל זײַן אַראָפּגעלאָזט. גיב מיר איין גוטע סיבה,“ האָט ער געזאָגט.

כ׳האָב עס שוין מער נישט געקענט פֿאַרטראָגן, האָב איך אָנגעהויבן צו שרײַען: „כ׳האָב געמיינט אַז דו ביסט אַ קלוגער, אָבער איצט בין איך נישט אַזוי זיכער. בײַ נאַכט וועק איך זיך אויף אַ מאָל… מער ווי אַ מאָל, און מוז גיין אין קלאָזעט. און ווען איך בין פֿאַרשלאָפֿן און דאָס ברעטל איז אַרויף קען איך, חלילה, אַרײַנפֿאַלן אין שיסל צוריק־וועגס און זיך צעברעכן דעם קאָפּ. אָט דאָס ווילסטו, נאַר איינער?“

יאָסל האָט גאָרנישט געזאָגט, און איך האָב אים אָנגעקוקט מיט אויסגעגלאָצטע אויגן. כ׳האָב נישט געוווּסט, אַז איך זע אים ס׳לעצטע מאָל. כ׳האָב גענומען מײַן מאַנטל און צוריקגעגאַנגען צו די שכנים וווּ איך בין אײַנגעשטאַנען. אין מײַן צימער האָב איך געוויינט, געקלאָגט ווי אַן אָבֿל, געכליפּעט ווי די סטרונעס פֿון האַרץ וואָלטן זיך איבערגעריסן. נאָך שבת זענען די אויגן מיר געווען געשוואָלן. כ׳האָב נישט געוואָלט אַז די שכנים זאָלן מיך אַזוי זען און כ׳האָב געוואָלט הערן הבֿדלה, האָב איך געוואַרט אַ האַלבע שעה ביז יאָסל זאָל שוין האָבן צוריקגעקומען פֿון שיל, און האָב אים אָנגעקלונגען.

קיינער האָט נישט געענטפֿערט. כ׳האָב געוואַרט. ער האָט געמוזט זען אויף דער אידענטיפֿיצירקע, אַז איך האָב אים געקלונגען… אָבער אַ נעכטיקער טאָג. כ׳האָב געקויפֿט אַ נײַעם בילעט, זיך אײַנגעפּאַקט און בין מיט אַ טאַקסי געפֿאָרן צום פֿליפֿעלד, וויינענדיק די גאַנצע צײַט וואָס איך האָב, נעבעך, נישט קיין מזל. די מאַמע פֿלעגט זאָגן אַ ווערטל: אַ בלינד הינדל געפֿינט אויך אַ מאָל אַ קערנדל… אָבער נישט איך…

שפּעטער האָב איך אויך געוויינט נאָך יאָסלען. ווײַל נאָך אַלעמען — נאָכן קויפֿן מיר אַ הויז, נאָכן רעדן צוזאַמען מיטן אַרכיטעקט, נאָכן באַקענען זיך מיט מײַנע קינדער און אייניקלעך האָט ער דעם לעצטן טראָט נישט געקענט מאַכן. און צום סוף האָט די מורא חתונה צו האָבן אים אַזוי איבערגעאַנדערשט, אַז ער איז געוואָרן אויס מענטש. איך האָב געמיינט, אַז איך וועל פֿון אים נאָך הערן און מיר וועלן זיך איבערבעטן, אָבער ער איז פֿאַרשוווּנדן געוואָרן ווי אַ שטיין אין וואַסער. מיר דאַכט זיך, אַז די יאָרן פּסיכאָ־טעראַפּיע וואָס ער וועט מוזן האָבן וועלן אים סוף־כּל־סוף אָפּקאָסטן מער ווי דאָס הויז וואָס ער האָט פֿאַר מיר געקויפֿט.

The post Commitment phobia transforms my boyfriend appeared first on The Forward.

Even beyond the sparkling interior quality that marks a true movie star, actors are paid to play characters, not just buffed and polished versions of themselves. When we talk about “likable” actors, we’re responding to a performer’s ability to translate certain qualities onscreen. Our job as viewers is to be alive to their expressiveness, to the beauty of their features whether classical or quirky, to the way they swagger, slouch, or dance. We have the freedom to love the creation without having to wrestle with the human complexities of its creator.

[time-brightcove not-tgx=”true”]

But what happens when we learn too much about what an actor is really like? And why, even though we know better, do we still feel a little betrayed when we hear, say, Christian Bale berating a cinematographer on a leaked recording, or, worse, learn that Henry Fonda, an actor who gave a human face to civic-minded ideals, had little tenderness to spare for his own children? Actors aren’t our friends, yet our relationship with them can be more complicated than friendship. What happens when an actor behaves in a way that makes us recoil from the essence of the actor-viewer bond: the mere sight of his face?

Bad Boys: Ride or Die isn’t Will Smith’s first movie since Oscar night 2022, when he strode up from his seat and slapped Chris Rock hard across the face, after Rock made an unkind and not-particularly-funny quip about the shaved head of Smith’s wife, Jada Pinkett Smith. Smith has appeared in one other movie since then, Antoine Fuqua’s slave drama Emancipation. But Bad Boys: Ride or Die—the fourth entry in a series that kicked off with 1995’s Bad Boys, when Smith and his costar Martin Lawrence were practically just kids—isn’t a drama but an action comedy, the kind of movie designed to draw a wide audience, and as such it’s Smith’s first major theatrical release since 2022. Smith has always been capable of bringing a worldwide audience to the big screen. The previous Bad Boys installment, Bad Boys for Life, released in January 2020, roughly two months before the pandemic brought moviegoing to a halt, made $426 million globally. Thanks at least in part to that pandemic pause, Bad Boys for Life ended up being the top-grossing movie of the year.

Read more: Will Smith’s Slap Was Shocking. The Debate That Followed Was Not

Yet Ride or Die faces not just one box-office obstacle but two: beyond the fact that moviegoers have been slow to return to theaters this spring, Ride or Die stars a former sure thing who now could be a liability. Not everyone loves Will Smith: I used to hear complaints from people who found him gratingly ingratiating as a performer, and we shouldn’t fully discount the coded idea that a “likable” Black male performer is merely one who’s nonthreatening to white audiences. Smith did costar, alongside Matt Damon, in The Legend of Bagger Vance, Robert Redford’s mistily misguided 2000 ode to an era when Black people were told that their place was helping white folk. Still, you can’t fault Smith for his performance in that film, which seems more awkward than self-assured, as if he were trying against all odds to maintain some dignity in the midst of the picture’s weird lack of awareness.

Besides, a misstep or two never stopped Smith. After getting off to a running start in the 1990s, he became one of the best-loved—and, for the studios, most profitable—actors of the early 2000s. As half of the early ’90s rap duo DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince—and later, playing a version of himself on TV’s long-running The Fresh Prince of Bel-Air—he was an affable cutup, a good-looking kid who could get away with anything, but who didn’t try to get away with much. Before long, he’d become that peculiarly cursed commodity known as a bankable star: he may have made his name, and the bulk of his money, in action comedies like Bad Boys and Men in Black (1997), both followed by multiple sequels. But he also gave superb, affecting performances in movies like Ali (2001), The Pursuit of Happyness (2006), and I Am Legend (2007), and he was often the best thing about not-so-great movies like I, Robot (2004). And in 2021’s King Richard, he was fantastic as Richard Williams, the father of Venus and Serena, a proud-papa peacock whose stubbornness and drive brought out the best in his girls, even as it sometimes prevented him from being the best father or husband (to Aunjanue Ellis’ Brandy, also terrific). It was a performance with bravado but without vanity; Smith had reached a point in his career where he could walk that balance with ease.

While you don’t have to like Will Smith, it’s not easy to turn away from the idea of his likability. And it’s possible that over the years his easygoing affability on-screen set him free, becoming a kind of platform on which he could build more complex performances. Smith has often leaned toward somewhat conventional and generally uplifting stories in his dramatic roles. But even if he has chosen, and in some cases produced, clunkers like the 2008 Seven Pounds (in which he plays a man who tries to atone for a tragic mistake by donating his organs to deserving recipients—ugh), you rarely get the sense that he’s sleepwalking through a role. In The Pursuit of Happyness, set in the 1980s and based on a true story, he plays a salesman and single dad (his son is played by the very young Jaden Smith) who finds himself homeless on his way to building a better life.

This is one of Smith’s greatest performances: if, in some scenes, his character comes off as one of those bouncy clown toys, bounding back with a smile every time he’s knocked down, in others he shows something like muted terror—hiding his anxiety from his son takes something out of him, and it shows. The movie, despite what its title might make you believe, never devolves into a sappy fable about surviving tough times with laughter and smiles. It’s a story about how easy it is for a hardworking, responsible person to find himself at the edge of society. Smith was already a multimillionaire by the time he made Pursuit. You could argue that these are the types of roles rich actors should be taking, but not all of them do. If Smith had found a huge audience with his action films and comedies, he brought at least some of that audience along with him in his more serious roles. And no matter how much money he made, he continued to give off an “I’m still just me!” vibe, as if he truly believed, deep down, that he could be the Fresh Prince for all eternity.

He might have pulled it off—and he may still pull it off. It’s hard to know how much of his audience was forever turned off by the slap incident, and how many don’t really care. Ride or Die, like Bad Boys for Life, was directed by Adil El Arbi and Bilall Fallah, the Belgian filmmaking team known as Adil & Bilall. (The first two installments were directed by music-video-director-turned-explosion-maestro Michael Bay.) It’s one of those pictures that’s clearly designed to please fans rather than forge any new territory. Smith’s character, Miami detective Mike Lowrey, and his partner, Lawrence’s Marcus Burnett, are called upon to clear the name of the duo’s late boss, Joe Pantoliano’s Captain Howard, who has become posthumously implicated in some bad drug-cartel stuff. The movie opens with a wedding: Mike is finally settling down. (His bride is played by Melanie Liburd.) The plot will force him to reckon with his estranged son, incarcerated criminal Armando (Jacob Scipio), introduced in Bad Boys for Life. Early in the film, Marcus’ bad eating habits get the better of him and he suffers a heart attack, only to feel invincible when he recovers. The banter between him and his longtime partner tangles with deep subjects, like mortality, as well as ridiculous ones: Marcus claims that Mike was a donkey in another life, and Marcus was his owner. He was the cool one, the smart one, the one giving orders.

Lawrence looks more or less his age; he’s 59. Smith is 55, but he has that smoothed-over, ageless look that many of the richest stars buy for themselves, either through expensive products or more extensive procedures. He looks good, at least in the generic sense. His comic timing is as on-the-button as ever; he gamely takes on whatever rough-and-tumble action the movie demands of him. He is, it seems, as appealing as ever.

Yet there’s something different about him, or maybe there’s just something different about us. Smith came off like a bully when he swaggered up to Rock that night and whacked him across the jaw. Maybe it was just a case of a somewhat hot-headed guy being caught in a bad mood. It could happen to anyone. But it still revealed a truth about him: that behind the façade of a performer who has spent decades earning our faith in his breezy on-screen persona—as well as giving persuasive performances that collapsed, in the best way, the distance between performer and audience—there’s a man desperate to control the vibrations in the air around him.

Even if Smith was ostensibly defending his wife’s honor, he’d made that moment all about himself. Eventually, he apologized, profusely if unconvincingly. Was he just having an off night, or were his actions ignited by deep-seated meanness? We all saw, at least momentarily, something like meanness cross his face. We’ll never really know what he was thinking, but watching him onscreen is different now. It’s an actor’s job to snow us, to charm us, to make us believe in whatever character he’s inventing before our eyes. Now we have a better sense of how much energy Smith has to expend to give off that radiant, seemingly generous light, when it used to be a thing he just handed us, like a gift.

Quantity, not quality, defined the Peak TV era, an original-content bonanza that began when streaming services started making their own shows in the mid-2010s and was on the wane by the time Americans emerged from pandemic isolation. But the flurry of production inevitably facilitated some deeply strange—and often great—projects. Netflix let cult comedian Maria Bamford make Lady Dynamite, a surreal journey into her mental illness. Starz greenlighted New Queer Cinema legend Gregg Araki’s Now Apocalypse, which was kind of like Melrose Place if it had horny lizard aliens. SNL writer Julio Torres sold HBO on Los Espookys, a Spanish-language comedy about four friends who execute elaborate horror hoaxes for a living.

[time-brightcove not-tgx=”true”]

Now Peak TV is over, the streaming industry is contracting, and executives have become increasingly conservative about the projects and voices in which they choose to invest their shrinking budgets. And yet, by some miracle, Torres is back on HBO, June 7, with his weirdest and most wonderful creation to date. Fantasmas (Spanish for ghosts) gets its title from a pitch writer and director Torres’ quasi-autobiographical protagonist Julio makes to Crayola, early in the six-episode series’ premiere, for a clear-colored crayon with that spectral name. But it applies equally to the show’s characters, offbeat dreamers set adrift in a society eager to commodify their identities and aspirations. The premise makes Fantasmas both a sparkling specimen of weird TV and a manifesto championing the existence of that possibly dying art.

Here’s the best I can do for you in terms of a plot summary: Julio, a New Yorker who has been avoiding urgent letters from his landlord, purchases and then promptly loses a precious gold oyster earring that is the exact size and shape of a worrisome mole on the side of his face. It wouldn’t be inaccurate to say that the series follows his search for the missing bauble, with dubious help from his agent, Martine Gutierrez’s Vanesja (the S is silent, and Vanesja’s career is actually a years-long performance art project), and robot secretary, Bibo (voiced by Joe Rumrill), who is also an aspiring actor. Julio’s profession is nebulously creative. As a result of being struck by lightning as a child, he explains, “I can feel the inner lives of shapes and colors and sounds and letters.” For example, Q, “which comes up way too early in the alphabet” and “should be all the way in the back with the fellow avant-garde letters: the X, the Y, the Z.”

This monologue, delivered in the back of a Chester—which is like an Uber, except its namesake driver (Tomás Matos) is a genderqueer eccentric resisting corporate domination—gives way to what, in a more typical SNL-adjacent comedy, might be described as a sketch. Steve Buscemi appears as Q, an aggressive, experimental-punk musician who’s booked on a bill between accessible, crowd-pleasing normies P and R. The audience revolts. Q spirals into self-destruction. But then weirdness triumphs as a band comprising W, X, Y, and Z rises to fame and cites Q as a seminal influence. What seems to be a fanciful digression is really Fantasmas in miniature: an oddball hero’s journey that illustrates the cultural value of the brilliant bohemian.

Such vignettes are the meat of the show, bound together by the connective tissue of Julio’s quest. Set in a New York whose look is equal parts Blade Runner, diorama art, and neon dreamscape, with Torres often zooming out to expose the constructedness of the sets, these stories take us on side quests with minor characters. Unwaveringly loyal to her employer, an insurance agency employee (Alexa Demie) who refuses to process Julio’s claim meets her sadomasochistic match in an airline’s customer service representative, played by Ziwe. Fantasmas is packed with bonkers TV parodies, from Bowen Yang as an elf suing Santa for unpaid labor to an alternate-universe Alf to a brain-breaking Real Housewives sendup starring Rachel Dratch, Rosie Perez, Cole Escola, and Emma Stone (an executive producer) in a Lisa Rinna wig. As you can see, guest stars run the gamut from Hollywood A-listers to underground icons: Julia Fox, Paul Dano, Natasha Lyonne, Amy Sedaris, Pose standout Dominique Jackson. Tilda Swinton, who starred in Torres’ recent movie Problemista, gives voice to a majestic toilet.

Like Problemista, which applied its creator’s fantastical eye to the labyrinth of immigration and the gig economy that leeches off the young, broke, and creative, Fantasmas is preoccupied by the bureaucratic apparatus that seeks to not just standardize but monetize identity. If the show has a villain, it’s a surveillance-capitalist nightmare called Proof of Existence—a monolithic new form of identification that collects every imaginable variety of personal data, charges a monthly subscription fee, and is fast becoming a requirement for obtaining everything from employment to housing. Julio wants to opt out, but the effects on his livelihood could be devastating. His lack of Proof forces him to hustle, which could mean scrapping ideas like a tragedy about that time a dolphin died in Brooklyn’s polluted Gowanus Canal in favor of autobiographical oppression porn. “No metaphors,” Vanesja coaches her client. “Just big, sad speeches. Call it Gaytino.”

People who loudly self-identify as weird can be tiresome; they’re often more affected than they are genuinely different. But Torres is the real thing—a visionary weirdo who delivers on the artistic, comedic, and political potential of outsider identity. What he’s resisting in, and through, Fantasmas is the reduction of diversity in art to a few boxes checked on a Proof of Existence application. Sure, he’s a gay Salvadorian American whose background has influenced his work. Yet his vital stats aren’t what define his comedy. It’s a brain that anthropomorphizes the letter Q and invents “the first and only queer hamster nightclub in New York City” and craves “an emoji that is one of the spoons from Beauty and the Beast finally getting turned back into a human but then realizing he’s still a servant” (as Julio explains: “That’s for when you get a promotion at work”).

Representation matters is the dead-eyed refrain of the flacks who nag Julio to abandon his crazy flights of fancy and just make Gaytino already. It certainly does, as TV turns away from the Bamfords and the Arakis it briefly embraced, but not necessarily in the way they mean.

People walk past a “now hiring” sign posted outside of a restaurant in Arlington, Virginia on June 3, 2022.

Olivier Douliery/AFP/Getty Images

US stocks moved lower on Friday after a hotter-than-expected May jobs report sent bond yields surging.

272,000 jobs were added to the economy in May, well ahead of economist estimates of about 180,000, while average hourly earnings rose to 4.1% from 3.9% annually.

The 10-year US Treasury yield spiked on the report, jumping 11 basis points to 4.40%.

Despite the strong jobs report, the unemployment rate rose to 4.0% from 3.9%, driven by a decline in labor participation. That represents the highest unemployment rate since January 2022.

The strong payroll gains poured some cold water on the prospects of an imminent interest rate cut from the Federal Reserve, though chances for a rate cut in September remain in play.

According to the CME FedWatch Tool, there’s a 50% chance of an interest rate cut in September, compared to a 55% chance before the jobs report was released.

Carson Group strategist Sonu Varghese said the big takeaway from the May jobs report is that the consumer is overall doing just fine.

“Even though the unemployment rate rose, the big picture is that it’s hard to see the consumer as being weak given the increase in job growth and above average wage growth in May,” Varghese told Business Insider.

Here’s where US indexes stood shortly after the 9:30 a.m. opening bell on Friday:

• S&P 500: 5,336.11, down 0.33%
• Dow Jones Industrial Average: 38,796.56, down 0.23% (-79.78 points)
• Nasdaq composite: 17,111.25, down 0.35%

Here’s what else is going on today:

• Elon Musk’s $56 billion pay package will likely see overwhelming approval from its shareholders, according to Dan Ives.
• GameStop stock plunged 20% after the video game retailer pre-announced lackluster earnings and filed a prospectus to sell more stock.
• All eyes will be on Keith Gill as he gears up for his first YouTube live stream in more than three years.

In commodities, bonds, and crypto:

• West Texas Intermediate crude oil was flat at $75.55 a barrel. Brent crude, the international benchmark, was lower by 0.15% to $79.75 a barrel.
• Gold edged lower by 2.08% to $2,341.20 per ounce.
• The 10-year Treasury yield jumped 11 basis points to 4.40%.
• Bitcoin jumped 0.81% to $71,342.

Gary John Normam/Getty Images

• I started working when I was 13 and haven’t stopped since. 
• I’m in my early 50s and been wanting to have more time to do things I love. 
• I started planning for retirement, and while it makes me a little nervous I’m excited. 

Julia put down her fork and blinked across the table at me, lids fluttering as rapidly as a hummingbird’s wings. “You’re what, now?” my closest friend asked.

“Retiring,” I repeated around a mouthful of roasted beets. “End of this year, maybe the beginning of next.”

She waved away the server refilling water glasses and pelted me with a series of questions. “How will you pay for things? Won’t you be bored? What if the next administration tanks the economy? Why now, when you’ve had the most successful run of your career?”

The answers to her questions were: I’ve got it covered. Nope, never. That’s a legitimate concern. And even though success has been rewarding, I want to live more now that I’m in my mid-50s, not spend whatever years I have left in front of a computer screen.

I started working when I was a teenager

Thanks to a “work till you drop” ethic instilled by second-generation Italian-American parents, I first joined the workforce as a babysitter at 13. By 15, I was cashiering 20 hours a week in a local supermarket.

Fast-forward through an advanced college degree and three decades of struggles, rejections, and career shifts in publishing, and I was back where I’d started: journalism, where I landed bylines in some of the world’s top publications.

It felt easy — for a while. But three summers ago, as darkness fell and crickets began their chirping courtship, I was still answering emails. My cat head-bumped me, begging for attention. Annoyed, I glanced up at the clock: 9:17 p.m. The entire day had passed, and I had little recollection of it beyond lunch, a walk, and a deadline. I felt the world shrink around me.

I wanted more time to do the things I love

That fall, while out kayaking — a favorite activity that freelancing should give me regular opportunities to indulge in but rarely does — my husband, Floren, and I started talking seriously about retirement. In an industry ravaged by closures and layoffs, I was now toiling twice as hard on the unpaid work of pitching stories just to get the same number of assignments. The pay had dropped in journalism to the point that my side hustle, yoga instruction, had outpaced its hourly rate.

Floren and I kicked our planning into high gear. Inspired by a 2016 episode of Last Week Tonight with John Oliver on retirement planning, we’d already moved our retirement savings from mutual funds managed by financial advisors to index funds — and had comparable growth without forking over 2% a year in commissions and fees.

We took a deep dive into other helpful tools for saving, investing, and cutting corners on spending, like “The Simple Path to Wealth” by J. L. Collins, the Mr. Money Mustache blog, and the Choose Fi site and podcast. The latter yielded opportunities to connect and learn from, via Facebook groups, other people, some as young as 40, who have already achieved financial independence.

Knowing I will retire soon has made working more enjoyable

Knowing retirement is happening in a couple of months has made present career circumstances more bearable and has given me something to look forward to. I’ll spend at least a few years working 10 to 15 hours a week, most likely a mix of yoga classes, writing, and book editing and coaching for independent authors.

I anticipate filling the rest of my time with home projects, plus sketching, wildlife watching, biking, and improving my Spanish. Some days I’ll enjoy doing nothing at all.

While exciting, the thought of throwing in the job towel occasionally makes me nervous. What if the stock market nose-dives? What if Floren or I wind up with massive medical bills? If I don’t achieve all of my career goals before exiting, will I feel unfulfilled?

There’s no crystal-ball answer for the first three, but I know our financial planning is sound. I’ve also made peace with the fact that I might not reach every career goal I’ve set.

As a society, we talk a good game about working with purpose, traveling with purpose, and even exercising with purpose. For me, living with purpose is the ultimate expression of success.